Jezus, Pan Jezus przyszedł, dał się każdemu z nas... dał się każdemu człowiekowi.
Nie każdy jednak uradował się z Jego przyjścia, nie każdy przyjął Go tak, jak On by tego oczekiwał.
... Często jest tak również w naszych rodzinach...
To boli i w przypadku bliskich - dorosłych ludzi, po ludzku czyni nas, jakby, niemal bezradnymi.
Sama treść słowa, niesiona przez Księży Rekolekcjonistów jest, powinna być, najważniejsza, ale bardzo ważne jest też to, jak ono jest przekazywane. Księża głoszą nauki w różny sposób; czasem mówią głośniej, z większą emocją, a czasem mają taki dar, że spokojne, płynne i nie za szybkie mówienie, dociera do uczestników rekolekcji, jak żadne inne. Przekazywane treści, podawane przykłady, szczególnie te zaczerpnięte z życia, a jeszcze lepiej z bezpośredniego doświadczenia, sprawiają, że zasłuchanie wiernych jest niespotykane...
Tak właśnie było w przypadku rekolekcji w mojej parafii.
Rekolekcjonista, za Łaską Bożą, wywołał to szczególne zasłuchanie i wierzę, że przemyślenie usłyszanego słowa przez słuchających...
Chciałem zrelacjonować jeden z przykładów, podanych
przez Rekolekcjonistę, który najbardziej zapadł mi w pamięć i zrobił na mnie
największe wrażenie...
W szpitalu onkologicznym, młody ksiądz, dowiaduje się, że wykryty nowotwór jest złośliwy... Perspektywy są niedookreślone na razie, ale może być bardzo źle.
Po rozmowie z lekarzem, ksiądz zszedł do poczekalni - baru znajdującego się w szpitalu, usiadł przy stoliku i zamyślił się...
Podchodzi do niego młody chłopak i pyta, czy może się przysiąść...
Siada na przeciw księdza i po chwili, cichej obserwacji pyta, a właściwie, widząc, jak ksiądz wygląda, raczej stwierdza:
- Ksiądz po wizycie u lekarza.
- Tak
- Pyta dalej, również stwierdzając. I co, nowotwór, ciężko to przyjąć i zaakceptować?
- Tak, rak złośliwy. Rokowania trudne do określenia, ale raczej marne. Ciężko.
Nastała chwila ciszy, ksiądz popatrzył na młodego, wychudzonego chłopaka, którego ubiór wskazywał na pacjenta szpitala, i spytał, czy może mu zadać pytanie.
- Proszę, odpowiedział chłopak.
- A ty, też jesteś chory?
- Tak, właściwie jestem w ostatnim stadium.
- I jak to kiedyś przyjąłeś i jak to teraz przeżywasz ?
- Chłopak, dla którego była to może nie pierwsza taka rozmowa, ale może pierwsza z księdzem zaczął swoją opowieść...
Na początek padły zaskakujące i niesamowicie mocne słowa...
Nowotwór, to coś najlepszego, co mnie w życiu spotkało...
W
Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny - 8 grudnia, od
godziny 12 do 13 przypada Godzina Łaski.
Matka Boża, objawiając się w Święto Niepokalanego Poczęcia, 8 grudnia
1947 r., pielęgniarce Pierinie Gilli w Montichiari we Włoszech powiedziała:
„Życzę sobie, aby każdego roku w dniu 8 grudnia w południe
obchodzono Godzinę Łaski dla całego świata. Dzięki modlitwie w tej godzinie
ześlę wiele łask dla duszy i ciała. Będą masowe nawrócenia. Dusze zatwardziałe
i zimne jak marmur poruszone będą łaską Bożą i znów staną się wierne i miłujące
Boga. Pan, mój Boski Syn Jezus, okaże wielkie miłosierdzie, jeżeli dobrzy
ludzie będą się modlić za bliźnich. Jest moim życzeniem, aby ta Godzina była
rozpowszechniona. Wkrótce ludzie poznają wielkość tej Godziny Łaski. Jeśli ktoś
nie może w tym czasie przyjść do kościoła, niech modli się w domu”.
Zamieszczam
linki w których możemy zapoznać się bliżej z okolicznościami tego Maryjnego
życzenia.
Słowo o historii Godziny Łaski
http://niedziela.pl/artykul/115667/nd/Godzina-Laski-8-grudnia-godz
Ksiądz Teodor o Godzinie Łaski i stanowisku Kościoła - 2024r.
Godzina 6.34.. wchodzę do kościoła i idę do ławek z przodu niemal w ciemności... tylko wieczne lampki się świecą na ołtarzu, jakby pokazywały drogę do ławek z przodu kościoła, z których mamy mniej możliwości rozpraszania się tym, co za nami, czy z boku, bo Tabernakulum i Jezus są niemal tuż.
Jeszcze tylko trochę światło sprzed zakrystii rozświetla mrok.
O 6.40 kościelny zapala świecę roratną, światło na kościele rozbłyska, a jedna z osób podchodzi i zapala, od roratki, świecę w swoim lampionie. Organista intonuje Godzinki do Najświętszej Maryi Panny, wierni podejmują śpiew...
Pierwsze roraty... ciekawi mnie ile osób przyszło, czy jest ktoś z młodzieży, czy dzieci, ile lampionów przyniesiono? ...
Nie odwracam się jednak... na zakończenie się okaże.
Śpiew Godzinek, trochę w dialogu z organistą, trochę wszyscy razem dobiega końca.
Chwila przerwy, pieśń Maryja i rozpoczyna się Msza Święta... Dzień powszedni, ale po Ewangelii krótkie słowo kapłańskie jest.
Komunia Święta i widzę, że ludzie mijają mnie w dwóch szeregach i jest ich dość dużo. Obserwuję przechodzących obok mnie i cieszę się, że tyle osób przyjmuje Pana Jezusa do swojego serca... domu, rodziny. Młodzieży i dzieci jest, jak na lekarstwo, ale są. Sam podchodzę do Komunii na końcu, gdyż klękam przyjmując Jezusa i staram się nie robić zamieszania.
Co szczególnego zostało mi po tych Roratach?
Została mi wyraźna myśl, tak wyraźna, że po kilku godzinach siadam, żeby napisać słowo na stronę Modlitwy Wstawienniczej i ona jest we mnie: "szklanka jest do połowy pełna"
Nastał czas Adwentu. Dla wierzących jest to czas oczekiwania, który jednak powinien być wypełniony tym i tak, jak chciałby tego Ten, którego Przyjścia oczekujemy...
Mam od dawna pewien kwiat - skrzydłokwiat. Nie pamiętam skąd się wziął, ale ma już wiele lat. Musiał nas nim ktoś obdarować, bo przez lata "rósł" w małej plastikowej doniczce...
Napisałem "rósł, gdyż przez długi czas jego wielkość i pokrój właściwie się nie zmieniały. Miał kilkanaście wąskich lancetowatych listków koloru jasnozielonego...
Po jakimś czasie postanowiłem go przesadzić i dostał większą doniczkę z dobrą ziemią do kwiatów, i jeszcze pewnie ją wzbogaciłem...
Efekt? Teraz jego wysokość jest 3-4 razy większa, a liści jest tyle, że co jakiś czas muszę wycinać. Nabrały ciemnozielonej barwy i podobno wyłapują kurz z pokoju, a kwiat ten nawet zaczął, co jakiś czas, zakwitać...
Aby pokazać całe swoje piękno, kwiat ten musiał mieć stworzone warunki i ktoś musiał dostarczyć mu tego, czego potrzebował...
Każdy człowiek, to taki kwiat i też może wzrastać i rozkwitać..., tyle, że nie powinien tylko oczekiwać, aż ktoś stworzy mu warunki i coś zrobi z jego życiem...
Panie Jezu Chryste, nasz Zbawicielu, Panie i Królu;
Króluj w Kościele Katolickim.
Króluj Pasterzom naszym.
Króluj w Europie i Świecie.
Króluj w Ojczyźnie naszej i Narodzie Polskim.
Króluj w Parafiach i rodzinach naszych.
Króluj bogatym i znanym.
Króluj biednym i potrzebującym .
Króluj prześladowanym i dyskryminowanym.
 |
| Co proszę, Panie Boże, daj. |
Cóż jest tą walką, co jest istotą wojny?
Istotą ostatecznie, jest zabijanie człowieka, przez człowieka.
Są tacy, którzy decydują o rozpoczęciu zabijania, są tacy, którzy mają tego dokonywać i sami mają być zabijani.
Nie zgadzam się z tym.
Za droga jest krew człowieka, żeby niektórzy ją szafowali...
Pan Jezus powiedział:
" Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję."
J. 14,27
Dalej Jezus mówi, aby serce człowiecze się nie trwożyło i nie lękało.
W 5 rozdziale Ewangelii Mateusza, w Kazaniu na górze słyszymy słowa:
" Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.
Mt. 5,9.
Trzeba mieć pokój w sercu, w swoim umyśle... wtedy można nieść go innym.
