Za Jezusem, Drogą Krzyżową i życiem całym.

 Stacja I  Pan Jezus skazany na śmierć.

  Panie Jezu, jestem w okresie Wielkiego Postu, czasu pewnego życiowego zatrzymania, czasu, który powinien przybliżyć mnie do Ciebie; teraz i na kiedyś...

 Czy przybliża?

Staram się... ale, czy należycie?

Na pewno nie tak, jak być powinno.

Chcę starać się bardziej i dlatego zaczynam te chwile z Tobą, z Twoją Drogą Krzyżową.

  

  W dzisiejszym czytaniu czytam... Błogosławiony mąż, który pokłada nadzieję w Panu, i Pan jest jego nadzieją.

 Łatwo jest dołączyć do obozu zwycięzcy... Ale cóż widzę w tym momencie?

  Stoisz przed sądem Piłata dręczony i umęczony, osamotniony i oczekujący na wyrok. Ten wyrok, który Ty już znasz, dla którego przyszedłeś na ziemię... dla którego przyszedłeś na ziemię dla mnie.

 A skoro dla mnie, to jakbym ja, gdzieś tam stał w tym wrogim tłumie...

Czy moja postawa była wroga?

   

   Żyję jednak tu i teraz. Wiem, że zostaniesz skazany na śmierć i nie ma teraz w Tobie obrazu zwycięzcy, ale ja wybieram Ciebie, i w Tobie pokładam swoją nadzieję.

  Nadzieję, że ostatecznie zwycięstwo będzie Twoje i, że przez moje trwanie przy Tobie będę kiedyś mógł być w Twoim Niebieskim Królestwie, bo mimo, że teraz widzę Cię skazanego na śmierć, to jesteś dla mnie Królem.

   

 Panie Boże, mówisz w zakończeniu dzisiejszego czytania, że badasz serce i doświadczasz sumienie i każdemu oddasz według owoców jego uczynków.

 Proszę Cię, napraw moje serce i kształtuj sumienie tak, abym kiedyś nie bał się Twojego badania.

                                                                  Sławek