Jesteś potrzebny innym. Kliknij na "Dołącz do grona modlących" i poznaj zasady Modlitwy Wstawienniczej. Przemyśl, zapragnij i odpowiedzialnie podejmij posługę modlitewną. Aktualnie modli się z nami 600 osób :). Zapraszamy.

__________________________________________

__________________________________________
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Świadectwa. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Świadectwa. Pokaż wszystkie posty

08.06.2017

Uzdrowienie Kolana - Świadectwo Wioletty


  Szczęść Boże
Chciałabym z Wami podzielić się Cudem, którego doświadczyłam w miniony piątek, podczas Wieczoru Uwielbienia z Modlitwą o Uzdrowienie. Oczywiście zaniosłam też Naszemu Tatusiowi wszystkie intencje, które do mnie za pośrednictwem Forum Modlitwy Wstawienniczej wysłaliście... teraz czekajcie na Cud.
 
   Zacznę od początku. Mam problem z lewym kolanem. Nadwyrężyłam kolano na Drodze Krzyżowej, która odbywała się w kwietniu ulicami mojego miasta. Nie zauważyłam studzienki ściekowej i krzywo stanęłam, poczułam ból w kolanie, ale dotarłam do końca. Czasami ból był lekko odczuwalny, a czasami nie mogłam z bólu chodzić. Ale do rzeczy.  Wczoraj już o 15-ej byłam w Kościele, gdyż poszłam pomóc Siostrze zakrystiance w sprzątaniu na wikariacie, ból kolana nasilał się coraz bardziej im bliżej było do Mszy Świętej.  O 18-ej rozpoczęła się Msza, a ja z bólu ledwo stałam, ale nie poddawałam się i wytrwałam do końca. Po Mszy Św. rozpoczął się Wieczór Uwielbienia, mimo bólu prawie cały czas klęczałam. Dziękowałam, prosiłam i uwielbiałam Boga w intencjach, z którymi przyszłam, ale nie prosiłam o uzdrowienie kolana.

20.04.2017

Po roku walki o życie, małżeństwo, duchowość… codzienność – Świadectwo Moniki


  Chciałam przedstawić swoje świadectwo, nawiązując do mojej prośby o modlitwę, którą wysłałam niecały rok temu. Przedstawię pokrótce moją sytuację sprzed tych miesięcy.  
 
Byliśmy z mężem w tamtym czasie bez pracy, mąż ponad 4 lata ja od kilku miesięcy. Sama odeszłam pracowałam w Banku prawie 6 lat. Mimo bezrobocia męża zrezygnowałam z pracy, nie zniosłam ciągłego napięcia w pracy, realizacji planów sprzedażowych, ciągłego porównywania do innych. Ta praca stała się bożkiem, jak miałam sprzedaż to miałam świetny humor, jak nie, to wracałam do domu i płakałam w łazience, bo codziennie byliśmy rozliczani po pracy… rozmowa trwała ok. 20-30 min ,staliśmy w kolejce do szefa przed gabinetem czekaliśmy na „spowiedź” - tak to nazywaliśmy. Nie będę się rozpisywać na ten temat ,moje świadectwo dotyczy czegoś innego. Odeszłam z pracy, decyzja nie była trudna, ulżyło mi, poczułam się wolna i szczęśliwa, jakby ktoś mi to powiedział z dziesięć lat temu (przed nawróceniem), to bym puknęła się w czoło. Miałam taki pokój w sercu wiedziałam, że Bóg nas nie opuści, że nam pomoże. Odeszłam, mąż był bez pracy i ja… dwoje dzieci i co dalej?

04.04.2017

...jak "zamieszkać" w Biblii - Świadectwo Eli B.


 Jak odróżniać słowo Boga od innych słów,
jak być mu posłusznym i jak je przekazywać...

  Tydzień przed rekolekcjami, uczestniczyłam w naszym Wieczorze Uwielbienia, następnie Noc Uwielbienia w Domu Miłosierdzia, teraz czekałam z radością na wcześniej już planowane zimowe rekolekcje Odnowy w Duchu Świętym.
Cieszyłam :) :) :)  się i czekałam na ten piękny czas, gdzie będę kosztować wykwintnych duchowych rarytasów, będę uczyła się w szkole mojego Mistrza - tylko przy Nim, o Nim i dla Niego.

  Jednak wiadomo, że gdzie rodzi się dobro, zły zniechęca, kładzie kłody pod nogi i robi wszystko, żeby odciągnąć od dobrego.
Dzień przed wyjazdem na rekolekcje, zaczęły u mnie dziać się różne złe rzeczy...
nazbierało się, aż pięć przeciwności a w tym i problem z autem, którym miałam dowozić Siostry z mojej Wspólnoty na rekolekcje.

30.03.2017

Gdy zabraknie światła… Świadectwo Michaliny


  Zamieszczamy świadectwo, trudnego doświadczenia Michaliny. Może ciężko się przyznać do tego o czym napisała, ale Michalina ukazuje też, jaką mocą wyjść z tej grzeszności i przede wszystkim przestrzega, jak w nią nie popaść.

 CHCIAŁABYM wam opowiedzieć o moim zagubieniu, o moim popadnięciu w masturbację, która była jednak tylko pierwszym krokiem do kolejnego zła…
Zaczęło się od pożądania, potem masturbacja, a potem pornografia.
TO wszystko było ucieczką od problemów z którymi nie umiałam sobie poradzić.

23.03.2017

Najcięższa próba – bycie matką - Świadectwo Elżbiety


 Zapyta ktoś dlaczego najcięższa?  Bo matką jest się do końca… do końca swojego życia, bez względu na wiek dziecka i jego postępowanie.
Bo to matki najczęściej stawiane są pod pręgierzem odpowiedzialności za czyny dzieci, bo to matki oszalałe z rozpaczy najbardziej cierpią, gdy cierpi dziecko, a im pozostaje tylko wiara i nadzieja bo człowiek i jego nauki nadal przegrywają z chorobami, skłonnościami czy kalectwem…
  Szczególnie dzisiaj bycie matką to zadanie nie lada….

  Tęsknota za matką… czasami przeradza się w fizyczny ból dziecka. Pamiętam z autopsji jak jako 8 latka wyjechałam na pierwsze kolonie. Jak płakałam nocami za matką… płakałam mało powiedziane… płakałam za matką, aby mnie przytuliła, za matką której pieszczot nie było dane mi poznać…. za czułością matki tęskniłam…. czułością której nigdy nie poznałam.
  Zawsze przyglądałam się zawstydzona, jak mamy przychodzą do przedszkola po dzieci, jak te dzieci przytulają, całują… dopytują się, stałam w kącie gdzieś schowana i przyglądałam się. U mnie tak nie było – zimny wychów i już.
  Im byłam starsza to tęsknota rosła, przybierając różne formy a to cierpienia, a to żalu i poczucia straty, czy też wręcz rozgoryczenia.

21.03.2017

Kolejny Wielki Post – kolejne wielkopostne postanowienia …


  U progu tegorocznego Wielkiego Postu postanowiłam, że po raz kolejny przeczytam „Pasję” - książkę napisaną na podstawie objawień bł. Katarzyny Emmerich. Jednakże tym razem nie miało to być zwykłe przeczytam, ale przeczytam przez duże P.
  Co za tym miało się kryć? Cztery czynności: przeczytać powoli, dokładnie przeanalizować, zrozumieć i spróbować wyciągnąć odpowiednie wnioski. 
   Pisząc te słowa jestem niespełna w połowie tejże książki. Jednakże chciałabym się podzielić pewną refleksją, która nasunęła mi się po przeczytaniu rozdziału „Ustanowienie Najświętszego Sakramentu”. W rozdziale tym opisywane są chwile, gdy Pan Jezus po raz pierwszy udziela Apostołom Komunii Świętej. Pojawia się tam również wzmianka, że Judasz opuścił wieczernik (w wiadomym celu) nie odmówiwszy modlitwy dziękczynnej. Ten moment obdarzony jest niezwykle wymownym komentarzem: ,,poznaj więc, miły czytelniku, jak złe są skutki, jeśli się zaniecha modlitwy dziękczynnej po spożyciu chleba powszedniego i chleba żywota”.
  W tym miejscu zadałam sobie pytanie: a jak to jest z moją modlitwą dziękczynną po Komunii Świętej?

16.03.2017

Moje wewnętrzne uzdrowienie - Świadectwo Marka


  Pragnę podzielić się świadectwem uzdrowienia wewnętrznego jakiego doświadczyłem podczas rekolekcji Wielkopostnych w parafii w Środzie Śląskiej w ubiegłym roku. Rekolekcje prowadzone były przez moderatora Wspólnoty Przymierza Rodzin MAMRE we Wrocławiu.
    Wtedy po raz pierwszy usłyszałem, jak ktoś mówił o Chrystusie nie jak o Osobie sprzed dwóch tysięcy lat, ale jak o Osobie wciąż żyjącej i działającej w ten sam sposób również dzisiaj. Bardzo mnie to zdziwiło, ale też zafascynowało.

W pierwszy dzień rekolekcji, po mszy świętej, odbywały się modlitwy po których miały nastąpić modlitwy wstawiennicze. Byłem bardzo poruszony tym co zobaczyłem wtedy w kościele. Nigdy bowiem wcześniej nie uczestniczyłem w podobnych spotkaniach i nie miałem podobnych doświadczeń. Bardzo podobała mi się radosna atmosfera. Ze wzruszeniem w sercu dałem się jej ponieść. Nigdy dotąd nie modliłem się do Boga z taką radością i poruszeniem. Szczególnie przeżywałem moment wzywania Ducha Świętego. Łzy same napływały mi do oczu. W moim sercu czułem radość pomieszaną ze smutkiem i żalem. Po modlitwach nastąpiły modlitwy wstawiennicze. Po raz pierwszy w życiu ktoś modlił się nade mną. Nic szczególnego jednak nie wydarzyło się. Mimo to byłem bardzo poruszony tym nowym doświadczeniem.

28.02.2017

Świadectwo mojego życia religijnego i jak zacząłem uczestniczyć modlitewnie w IMW.


  Zawsze starałem się przeżywać życie z Bogiem, pogłębiać swoją wiarę uczestnicząc we Mszach świętych i innych uroczystościach religijnych. Byłem 3 razy na pieszej pielgrzymce na Jasną Górę. Modliłem się przeważnie za rodzinę najbliższą.

   Usłyszałem o mszy  św. w Jarosławiu z nocnym czuwaniem. Byliśmy  kilkanaście razy z Żoną na tych Mszach….
   Ta, szczególna dla mnie Msza, była na Zesłanie Ducha Świętego. Celebrował ją ojciec Józef. Wiernych było bardzo dużo, więc staliśmy na zewnątrz. Podczas modlitwy wzywania Ducha Świętego  ojciec Józef powiedział: jedni będą się śmiać, inni będą płakać, a jeszcze inni będą mówić językami. 
  W tym czasie  w myśli… ja usłyszałem słowa, dlaczego mnie nie kochasz? 

21.02.2017

Nie uwielbiam Pana za coś co dla mnie zrobił, ale dlatego, że ON JEST!!! - Świadectwo Eli B



  Wielbię Go w Jego Bóstwie, Mądrości, Mocy, Majestacie, Chwale i w Jego Miłosierdziu, dobroci, delikatności, bliskości i trosce.
Uwielbiam Pana w Jego Słowie, uwielbiam Go w życiu innych osób...



Zadbajmy o to, by nie uwielbiać tylko w pojedynkę.  Więź ze Wspólnotą, z Kościołem, jest miejscem komunii z Bogiem i ludźmi.

Bardzo lubię Wieczory Uwielbienia, wcześniej chodziłam, na takie, które organizowały, różne Wspólnoty.
Wczorajszy Wieczór Uwielbienia, był dla mnie szczególny :) a to dlatego, że był zapoczątkowany przez Diecezjalną Wspólnotę Odnowy w Duchu Świętym, do której należę.
Poczułam, że wszyscy razem zgromadziliśmy się w tym jednym miejscu, w jednym celu – by spotkać się z  Jezusem. Niektórzy poświęcili swój czas, jadąc 30 km, by być razem i prawdziwie spotkać się z żywym Bogiem.

07.02.2017

Kolejny etap przemiany. Świadectwo Elżbiety


  Czasami bywa tak, że myślimy, że tak jak jest- to już powinno być zawsze, albo do momentu dopóki  będzie nas dotyczyć…
  I tak jak zaczyna się pracę w jakim dużym znanym przedsiębiorstwie, z ludźmi wykształconymi, kompetentnymi to się myśli, że tak jest wszędzie….

  Ze mną właśnie tak było. Na początku lat 80tych rozpoczęłam pracę – o karierze nikt nie myślał. Praca i już. 8 godzin, czasami trzeba było mieć dyżur w niedzielę albo godzinę dłużej zostać na koniec miesiąca, gdy wykonywało się różne bilanse.
   Miałam wielki zaszczyt rozpocząć  pracę zawodową z ludźmi wykształconymi, ukształtowanymi światopoglądowo, grzecznymi, życzliwymi.  W większości byli starsi ode mnie, uczyli mnie zagadnień technicznych niezbędnych na mym stanowisku pracy, ale też a może przede wszystkim, kształtowali kulturę pracy dbając niesamowicie o życzliwe, przyjacielskie stosunku pracy. Chamstwa nie było!
  Owszem mocniejsze słowa padały, ale to nazwijmy w wymagających tego okolicznościach.

  I tak trwało, później „transformacja „ czyli zmiana szyldu i pomału zaczęła się sypać drużyna, która zadawała szyku i trzymała pion w relacjach i różnych kontaktach służbowych. Przyszli nowi, wykształceni- po studiach, ale bez doświadczenia… wdrażali się jedni szybciej, drudzy wolniej, ale wciąż byli to ludzie, którzy reprezentowali jakąś wiedzę poprzez nabyte studia, szkolenia, ludzie którzy zaczęli mieć parcie na karierę, na kasę, na popularność.

17.01.2017

Trudne początki dobrego powrotu… świadectwo Elżbiety


  Zawsze nurtowały mnie pytania o właściwe rozeznanie sytuacji, zachowań ludzkich, intencji.
Bo to wielka niewiadoma, jak ktoś się zachowa w danej chwili i co ma wpływ na jego zachowanie, na podejmowanie decyzji oraz czy ktoś trzeci może na te decyzje mieć wpływ……

   Od początku lat 80-tych, kiedy podjęłam pierwszą pracę , nie istniała potrzeba roztrząsania tych zagadnień, każdy myślał o aprowizacji, cieszył się, jak dziecko, gdy zdobył mydło, czy papier toaletowy… Pracowałam wtedy z cudownymi ludźmi, ba niektórzy pamiętali mojego dziadka Kazimierza, którego mnie nie dane było poznać, czule, ze słodyczą wspominali Go, jako  człowieka o wielkim sercu, pogodnego i życzliwego. Wtedy koleżeńskość, wzajemna pomoc i serdeczna życzliwość  były na porządku dziennym. Nikt sobie nie wyobrażał inaczej.
   I z takimi dobrymi ludźmi wkroczyłam, na początku bardzo nieśmiało, w swoje życie zawodowe.
 
  Lata 80-te , czasy chude, szare ale też dla młodych zbuntowanych jak ja , na przekór wszystkiemu kolorowe, takich makijaży, fantastycznych fryzur i sukienek szytych samodzielnie i farbowanych z gazy aptecznej---  teraz nikt już ani tak nie zrobi, ani nie wyczaruje…

12.01.2017

Serdeczny ratunek. Świadectwo Elżbiety


  Nie wiem czy są ludzie odważni. Ja do nich na pewno nie należę, mówi się że strach ma wielkie oczy – to jednak zawsze odczuwam jakąś dozę lęku.

  Oczywiście, że nasze lęki, strachy zaczynają rodzić się w dzieciństwie i albo są przez mądrych rodziców gaszone, albo jeszcze bardziej podsycane - tak jak w moim przypadku. Zresztą tych drugich rodziców w każdym pokoleniu jest zawsze znacznie więcej….
  
  Wielu mądrych psychologów i innych naukowców napisało wystarczająco dużo na tematy ludzkich słabości, o lęku także. Ale niewielu napisało, jak skutecznie walczyć z tą nabytą słabością.
A bać można się krzyku, podniesionego głosu, hałasu… i wszystkiego co przyjdzie do głowy.
Człowiek poraniony, niosący w swojej pamięci tony niedobrych wspomnień związanych ze zranieniami, cierpieniami zaczyna odczuwać lęk w zasadzie w każdej sytuacji. To niepewność, zachwiane poczucie godności, niska samoocena. Tak ma większość.  
  Nie jest na topie przyznawanie się do swoich słabości – raczej należy je doskonale maskować i nie dać zdjąć sobie tej aktorskiej maseczki.
  
  Też tak i ja miałam, dochodziłam do perfekcji w unikaniu obnażenia własnych słabości…. najbardziej przed samą sobą.

23.12.2016

Cudowne wigilijne spotkanie - Świadectwo Joli K.


 
  To był 24 grudnia, dzień bardzo mroźny, lecz bez śniegu. Musiałam pilnie pojechać do miasta, spieszyłam się bardzo, żeby jak najszybciej wrócić. O 17.00  mieliśmy przecież zasiąść do wigilijnej wieczerzy.

  Szłam ulicą Zwycięstwa, na chodniku panował spory ruch, wszyscy owładnięci  przedświąteczną gorączką robili swoje ostatnie zakupy. Tuż przy kawiarnianej witrynie jak zwykle siedział Żebrak, starszy schorowany człowiek - miał amputowane do kolan obie nogi. 
  Często go tu widywałam  - to było jego miejsce. Siedział zawsze na rozłożonym kartonie, przed nim stało małe plastikowe pudełko, do którego przechodnie wrzucali pieniądze.
  Czasami, kiedy było cieplej, odwijał bandaże ze swoich obciętych kończyn i wtedy widać było, że rany źle się goiły.

  Przechodząc obok niego zawsze starałam się wrzucić kilka złotych do jego pudełeczka. On zawsze pobożnie dziękował, mówiąc "Bóg zapłać". Tym razem jednak przebiegłam jak strzała, tłumacząc sobie, że nie mam drobnych i  że najpierw muszę załatwić sprawę w Centrum, ale w drodze powrotnej na pewno to nadrobię....

15.12.2016

Pomocy ? Błogosławiona pomocy! …


  Jak to dobrze jest móc pomagać….. już w dzieciństwie mądre matki uczą pomagać swoje dzieci -  dzieci powinny  być grzeczne i usłużne, począwszy od najdrobniejszych rzeczy, najmniejszego wyrzeczenia. Tak było kiedyś, tak mnie uczyła moja Babunia Helena.

  No to w końcu jak to jest z tą pomocą?
Różnie, zaczynając od tego że każdy ma swoją definicje na własny użytek dostosowany do okoliczności. Taka twarda kalkulacja.
  Ewangelia na ten temat mówi jasno i zrozumiale dla każdego – zawsze w bezinteresowności i czystością serca, bez oczekiwań i wdzięczności .
No ale my mamy teraz nasze „pomocne zachowania” mocno wypaczone.
   Jak wrócić do tradycji? Od czego zacząć?

12.12.2016

Pomaganie daje radość i wywołuje uśmiech na twarzy :) :) :)


  Pomoc  Szlachetnej Paczki dzięki tym, którzy ją podejmują bezpośrednio i przygotowują paczki, jak i dzięki tym, którzy wspierają  Ich finansowo lub w inny sposób, dotarła do potrzebujących osób.
   W tym roku grupa osób z Modlitwy Wstawienniczej wsparła Anię i Marcina, którzy już kolejny raz podjęli się przygotowania się paczek.
    Ania pragnie tym Osobom bardzo podziękować, przesyłając jednocześnie podsumowanie akcji.
Do spotkania za rok w Szlachetnej Paczce, a może wcześniej w jakiejś innej pomocowej formie w IMW.
        Sławek +

PODSUMOWANIE SZLACHETNEJ PACZKI 2016

Kochani,
  Prezenty popakowane, w dniu jutrzejszym dostarczymy je do dwóch Rodzin, a do trzeciej, w okolice Nałęczowa,  „paczkowy” bus około południa dostarczy pakunki. Jest mi bardzo miło, że będziemy mieli okazję poznać rodzinę Pana Tomka (w profilu rodziny widniało imię „Ronald”) i Pani Małgosi. Przygotowujemy Szlachetną Paczkę już któryś rok z kolei (trzeci na tak szeroką skalę) i jeszcze się nie zdarzyło, że osobiście ofiarowywaliśmy prezenty.
  W tym roku zebraliśmy w sumie 8353,00 zł. Poniżej umieszczamy kolumny z kwotami, które sukcesywnie docierały na nasze konto z przeznaczeniem na Szlachetną Paczkę:
50,  200,  200,  250,  150,  150,  100, 200,  100,  100,  350,  1000, 100,  100,  250,  100,  60,  100,  100,  200,  200,  100,  50,  100, 80,  35, 200,  400,  200,  150,  200,  50,  50,  50,  50,  200,  100,  100,  100,  20,  20,  100,  100,  50,  100,  50,  100,  100,  20,  100,  88,  200, 200, 50,  100,  200,  300,  100, 30,
  W organizację Paczek włączyło się 59 osób, a ściślej rzecz ujmując 59 gospodarstw domowych, bo przecież ofiarowywaliście pieniądze Waszych rodzin rezygnując z jakiegoś dobra wspólnego na rzecz innych, którzy potrzebują bardziej, ponieważ znaleźli się w trudnej sytuacji życiowej. Otrzymywaliśmy wpłaty chyba ze wszystkich polskich województw a także z zagranicy m.in. z Norwegii, Anglii, USA.

  Dzięki Waszej hojności mogliśmy obdarować aż trzy Rodziny.
Otrzymaliśmy, obok pieniędzy w formie przelewu na konto, także paczki z rzeczami dla dzieci, z jedzeniem oraz ręczniki. Z rzeczy wartościowych zakupiliśmy m.in.: lodówkę, pralkę, stół i krzesła, żelazko, lampę kosmetyczną, damską kurtkę, kurtki dziecięce, robot kuchenny, skórzane buty zimowe (damskie i męskie), buty sportowe typu turfy, plecak, ubrania dla dzieci.

28.10.2016

Moje spotkanie z Misjami. Świadectwo Agnieszki.

  
  Nawet nie wiecie jaką sprawiliście mi wczoraj przyjemność wysyłając e-mail zatytułowany "Jesteś nie do zastąpienia". To jedno proste zdanie było mi na prawdę potrzebne....



  Cóż mogę Wam napisać o moim skromnym misyjnym doświadczeniu? Nigdy nie usłyszałam powołania do wyjazdu i głoszenia świadectwa drugiemu człowiekowi, ale zawsze podziwiałam i podziwiam tych, którzy nie obawiali się zostawić rodzinnego kraju, znajomych przyzwyczajeń i wygody i wyjechali  z misjami w daleki świat.
 
  Pierwszy raz tak bezpośrednio z tematyką misji zetknęłam się w 2 klasie liceum, kiedy nasz ulubiony katecheta ks. Andrzej zostawił nas by głosić Chrystusa na dalekiej Syberii w Tomsku. Pożegnaliśmy go najlepiej jak umieliśmy - składając ofiary na jego podróż i aklimatyzację. Ks. Andrzej trwa na swoim posterunku większym od całej powierzchni Polski od 20 lat. Raz na 2 lata stara się odwiedzić naszą parafię i opowiada o realiach pracy wśród narodów zamieszkujących Syberię, przywozi ze sobą książki o swoich spostrzeżeniach, przytacza świadectwa działania Boga i modlitwy w życiu ludzi, których spotyka.

13.09.2016

..."Brońmy małżeństwa i rodzin, nie tylko swych własnych"... Świadectwo Renaty

  Kiedy poznałam treść pozwu rozwodowego mego męża - bo nie dowiedziałam się od niego o tych zamiarach, dokument "przypadkiem" trafił w moje ręce - świat mi się zawalił po raz drugi... (pierwszy raz, kiedy mąż wyprowadził się z domu: lęk, strach, poczucie odrzucenia, wstydu, beznadzieja). Myślałam, że teraz to już tylko wojna... choć gdzieś w dali tliła mi się nadzieja, że przecież przez to przejdziemy... i z tego wyjdziemy... że zawsze razem dawaliśmy radę, że po 25 latach wspólnego życia nie sposób, abyśmy się nie dogadali... I nadal w to wierzę, ale teraz wiem, że ja jestem bezsilna, że tylko w życiu z Bogiem, Jego mocą i wolą nasze małżeństwo będzie piękne i takie, jakim On chce je widzieć, jakie być powinno, choć po ludzku przecież było całkiem dobre. Po ludzku... A póki co, sprawy sądowe toczą się w trzech sądach jednocześnie... z pism sądowych nie wychodzę... nie mam adwokata, ani pełnomocnika, bo nie mam i nie chcę wydawać pieniędzy.  Mam za to najlepszego reprezentanta w sądzie, który lepiej zna naszą sprawę niż ja sama. ON wie, gdzie jest prawda o mnie, o moim mężu i o naszym małżeństwie. Mam Jezusa. Jest zawsze ze mną, z nami na tych salach. I tyle ochrony i prowadzenia...

09.09.2016

Podziękowanie Maryi - Świadectwo Beaty


Chcę podzielić się moim świadectwem dotyczącym Nowenny Pompejańskiej –  dotknęła moją rodzinę bolesna strata, po niej kolejna – odwrócenie się jednej osoby w rodzinie od nas i Boga. W rozpaczy szukałam pomocy w modlitwie, gdzieś w Internecie znalazłam informacje o Nowennie Pompejańskiej. Wydrukowałam zasady modlitwy, nauczyłam się, bo jakżeby inaczej – sam Bóg taką a nie inną modlitwę mi zaproponował, gdy kliknęłam w ten właśnie a nie inny link – takie było moje tłumaczenie, choć obawiałam się trudów tej konkretnej, wymagającej modlitwy. 

02.09.2016

Życie z depresją. Świadectwo Elżbiety K. na rok Miłosierdzia 2016

  Przesyłam swoje kolejne świadectwo.  Jest ono uzupełnieniem pierwszego, zamieszczonego na stronie Modlitwy Wstawienniczej 18.08.2016r.

   Depresja – pojęcie w ogóle nie znane - w moim dzieciństwie- zapewne była, ale nikt nie wspominał o tej przypadłości. Czasami słyszało się, że jakaś ciotka ma melancholię, oczywiście nie wiedziałam co to jest, ale sam wyraz bardzo mi się podobał, taki wykwintny, delikatny….
  No właśnie… błogosławiona niewiedza, udawanie, że nie ma żadnych problemów.
Dopiero o zmierzchu życia Pan daje świadomość, albo właściwe rozeznanie własnego życia – takie rzetelne podsumowanie życia, nie osiągnięć, sukcesów - ale życia wewnętrznego, tej najbardziej intymnej strefy do której z powodu tchórzostwa rzadko zaglądamy, bo wolimy nie wiedzieć….
  Mnie zostało dane WIEDZIEĆ.
I zaczęło się układać w logiczna całość, z tym że samym ludzkim rozumem w pełni ogarnąć się nie da. Współpraca z łaską Bożą przynosi pełne rozeznanie.

30.08.2016

.... "jak Bóg jest miłosierny skoro nas takich grzeszników obdarzył takim szczęściem" - Świadectwo Agaty


  Szczęść Bożę!
  Już od dawna nosiłam się zamiarem napisania o wielkich łaskach jakimi obdarzył Bóg mnie i moja rodzinę w Roku Miłosierdzia, po świadectwie Eli pomyślałam, że dość już odkładania w czasie trzeba w końcu napisać o łaskach, trzeba mówić głośno, jak Bóg jest miłosierny dla wszystkich bez względu na to jakim się jest człowiekiem, jak jest się grzesznym Bóg kocha wszystkich i na wszystkich czeka, a jego Miłosierdzie i łaski jakie wylewa są nieograniczone.
  Pod koniec roku 2015 pojechałam na mszę z modlitwami o uzdrowienie i uwolnienie tam modliłam się, jak zawsze za te same osoby z mojej rodziny, ale w pewnym momencie pomyślałam Boże obdarz nas (mnie i męża) jeszcze jednym zdrowym dzieckiem, jeśli będzie taka Twoja wola. Mamy syna, drugiego straciliśmy, jak byłam w 19 tygodniu ciąży, syn był chory a my dokonaliśmy terminacji ciąży wszystko odbyło się w bardzo traumatycznych okolicznościach (nie będę tu pisać o szczegółach bo nie o to chodzi).